De Leeghwaterstraat

De heer Leeghwater heeft voldoende van zich doen spreken om een straatnaam naar hem te vernoemen. Waterbouwkundige Jan Adtiaanszoon Leeghwater (what’s in a name) leefde van 1575 tot 1650 en had de leiding bij het droogleggen van tal van meren, zoals de  Beemster, De Schermer, Hij is ook de schrijver van het Haarlemmermeerboek.

De Stephensonstraat is een van de eerste straten van Elinkwijk, de wijk die in Nieuw-Zuilen werd gebouwd voor de werknemers van de twee grote fabrieken die in Zuilen neerstreken: de Wagon- en Bruggenfabriek Werkspoor en Staalgieterij Demka.

De wijk ‘Elinkwijk’

Door de komst van Werkspoor (1913) en Demka (1916) ontstond een grote behoefte aan woningen in de omgeving van de beide fabrieken. Om een ‘mooie tuinwijk’ mogelijk te maken werd de benodigde grond door de familie Elink Schuurman, voor een matige prijs verkocht. Om de familie voor dit gebaar te eren werd daarom aan de wijk de naam Elinkwijk gegeven.

Het bouwplan is van architect Karel Muller en omvatte: ‘… 310 huizen, met enkele uitzonderingen van winkelhuizen en beambtenwoningen, alle voor werknemers bestemd, die hier voor een lage huur een ruime woning met flinke tuin voor het kweken van groenten verkrijgen.’ De huizentypes verschillen enorm: grote woningen voor de chefs en bazen en kleinere voor de arbeiders.

De Leeghwaterstraat

De Leeghwaterstraat is een korte straat waar geen winkeliers gevestigd zijn. Om u toch een idee te geven wie hier woonden (volgens een bestand uit 1938-’39 waarin per straat, per huisnummer wordt aangegeven wie de hoofdbewoner is en wat zijn/haar beroep is), stel ik hen aan u voor:

Op nummer 1 woonde de behanger J. Dolman.

Nummer 3 huisvestte P.G. Slot, arbeider bij Werkspoor.

Naast hem woonde A.S. Wijsman van beroep bankwerker. Dat was ook het beroep van zijn buurman op nummer 7: de heer E.H. van Pommeren.

Het wordt een heel fabriekje in deze straat. Op nummer 9 woonde de slijper J.Th. van Berkel en daarnaast woonden op de nummers 11 en 13 de families De Bruyne en Wijsman, van wie de kostwinners respectievelijk zandvormer en leemvormer als beroep hadden.

In het laatste huis aan de oneven zijde woonde de heer J. van den Aakster, die te boek staat als ‘werkman’

Zoals in de meeste gevallen heeft ook de Leeghwaterstraat twee kanten:

Aan de even zijde komen we op nummer 1 bij C. Koning, metaalbewerker.

Naast hem woonde de weduwe W.G.A. Hartsuijker-van der Vechte. Op de nummers 6 en 8 woonden J. Meijneke (gepensioneerd) en S. Lugten, draaier.

Als de draaier zich omdraaide naar de andere kant, kwam hij twee gepensioneerden tegen. Op nummer 10 W. Meijer en op nummer 12 W.J. Homburg.

 

Vermeldenswaard is nog een opmerkelijk knipsel uit een krant van 1934:

Utrechts Nieuwsblad 23 november 1934

 

Verplaatsing Hulppostkantoor Elinkwijk

De Directeur van het Postkantoor bericht ons, dat op Zaterdag 24 dezer na afloop van den dienst het hulppostkantoor te Elinkwijk verplaatst wordt van de Fultonstraat naar het in de onmiddellijke nabijheid gelegen perceel Wattlaan 4 hoek Leeghwaterstraat.

Zo hebt u een kijkje genomen in de Leeghwaterstraat van toen.

Het lijkt me sterk dat er straten in Zuilen of Utrecht, wat zeg ik, in Nederland waren, die fraaier versierd werden ter gelegenheid van de bevrijding dan die van ‘Elinkwijk’. Dit zijn de erebogen in de Leeghwaterstraat. Werkelijk fantastisch opgesierd met Rood Wit en Blauw, maar ook met heel veel groen.

Meer weten over de Leeghwaterstraat en/of Zuilen: www.museumvanzuilen.nl

De Stephensonstraat

Deze straat werd genoemd naar de heer George Stephenson, een Engelse ingenieur die leefde van 1781 tot 1848. In 1814 ontwikkelde hij de eerste op industriële schaal bruikbare locomotief, zodat hij aan het begin staat van het spoorwegnet zoals dat in Engeland  en later elders tot stand kwam.

De Stephensonstraat is een van de eerste straten van Elinkwijk, de wijk die in Nieuw-Zuilen werd gebouwd voor de werknemers van de twee grote fabrieken die in Zuilen neerstreken: de Wagon- en Bruggenfabriek Werkspoor en Staalgieterij Demka.

De wijk ‘Elinkwijk’

Door de komst van Werkspoor (1913) en Demka (1916) ontstond een grote behoefte aan woningen in de omgeving van de beide fabrieken. Om een ‘mooie tuinwijk’ mogelijk te maken werd de benodigde grond door de familie Elink Schuurman, voor een matige prijs verkocht. Om de familie voor dit gebaar te eren werd daarom aan de wijk de naam Elinkwijk gegeven.

Het bouwplan is van architect Karel Muller en omvatte: ‘… 310 huizen, met enkele uitzonderingen van winkelhuizen en beambtenwoningen, alle voor werknemers bestemd, die hier voor een lage huur een ruime woning met flinke tuin voor het kweken van groenten verkrijgen.’ De huizentypes verschillen enorm: grote woningen voor de chefs en bazen en kleinere voor de arbeiders.

De Stephensonstraat

In een bestand uit 1938-’39 blijkt dat er weinig ondernemers zitten in deze straat. Op nummer 13 zat G. van Norden met zijn handel in groenten.

Op de hoek met het Werkspoorpleintje (dat huis met dat leuke torentje) zit de heer I. Stoet. De heer Stoet kwam uit Amsterdam en zocht werk in of rondom Zuilen. Hij ging solliciteren in Oud-Zuilen en kwam terecht bij een molenaar aan wie hij vroeg of hij bij hem in dienst kon komen. De molenaar vroeg Stoet naar zijn voornaam. Toen Stoet vertelde dat hij Izaäk heette, was de zaak beklonken. De molenaar vond het namelijk erg boeiend dat hijzelf Jacob heette en al een knecht in dienst had die luisterde naar de naam Abraham.  (Izaäk, Jacob en Abraham zijn Bijbelse namen.) Later is I. Stoet voor zichzelf gaan werken en een melkwinkel begonnen aan de Wattlaan op de hoek Stephensonstraat.

‘Heel Zuilen’ kende de winkel van de heer Stoet. Hij was dan ook melkboer in Zuilen toen het begrip ‘heel Zuilen’ nog niet zo heel erg veel inwoners betrof. Schuin ertegenover stond vroeger het houten noodgebouw van de Openbare Leeszaal. – De Openbare Leeszaal werd later verplaatst naar de hoek Wattlaan-Amsterdamsestraatweg.

In de Stephensonstraat woonde op nummer 22 de familie Steigerwald. Toen zijn zoon een bijdrage bracht aan het Museum van Zuilen vertelde hij: ‘Mijn vader was tamboer bij het Zuilens Fanfarecorps en hij repareerde altijd de kapotgeslagen trommelvellen. We hadden nog een stukje bewaard’.

Van de familie Jacobs in deze straat is bekend dat zij in de Tweede Wereldoorlog een schaap in huis hadden. Zo vertelde de zoon des huizes, Hennie Jacobs: ‘‘Hennie, je vader komt er aan, met een schaap in een kinderwagen!’’ Nou, dat was lachen. Toen het schaap eenmaal in de schuur stond, hebben wij dat beest een naam gegeven. Dat werd Jopie. Maar Jopie moest natuurlijk ook eten en zo kwam Jopie terecht op het oude Herculesveld.’ Jopie heeft de Hongerwinter niet overleefd.

  • Het ‘Herculesveld’ was het terrein van voetbalvereniging ‘Hercules’. Op dit terrein bouwde men later de Celsiuslaan, Marie Curielaan, Kelvinlaan, Réamurlaan enz.

De foto blinkt niet uit wat duidelijkheid betreft, maar dat komt omdat de oorspronkelijke afbeelding een ansichtkaart is waarop drie foto’s boven elkaar te zien zijn. Die kaart droeg de heer Stoet altijd bij zich, ook toen hij al verhuisd was naar de Croesestraat. Het prachtige gebouw staat er (gelukkig) nog steeds, de leeszaal werd al lang geleden afgebroken. 

Meer weten over de Stephensonstraat en/of Zuilen: www.museumvanzuilen.nl

De Dieselweg

De Dieselweg is genoemd naar Rudolf Diesel, die in 1858 als zoon van Duitse immigranten in Parijs werd geboren. Zijn schoolopleiding kreeg hij weer in Duitsland, waar hij ook bleef werken en wonen.

Diesel vond een motor uit die veel efficiënter was dan de toen in gebruik zijnde stoommachines. De dieselmotor was ook meer geschikt voor voertuigen, schepen en toepassingen in industriële bedrijven.

In 1913 vond Diesel onder nooit goed opgehelderde omstandigheden de dood bij een overtocht met de boot naar Engeland waarbij hij in het water belandde.

De Dieselweg is een van de eerste straten die in Nieuw-Zuilen werd gebouwd voor de werknemers van de twee grote fabrieken die in Zuilen neerstreken: de Wagon- en Bruggenfabriek Werkspoor en Staalgieterij Demka.

De wijk ‘Elinkwijk’

Door de komst van Werkspoor (1913) en Demka (1916) ontstond een grote behoefte aan woningen in de omgeving van de beide fabrieken. Om een ‘mooie tuinwijk’ mogelijk te maken werd de benodigde grond door de familie Elink Schuurman, voor een matige prijs verkocht. Om de familie voor dit gebaar te eren werd daarom aan de wijk de naam Elinkwijk gegeven.

Het bouwplan is van architect Karel Muller en omvatte 310 huizen, met enkele uitzonderingen van winkelhuizen en beambtenwoningen, alle voor werknemers bestemd, die hier ‘voor een lage huur’ een ruime woning met flinke tuin voor het kweken van groenten verkrijgen. De huizentypes verschillen enorm: grote woningen voor de chefs en bazen en kleinere voor de arbeiders.

De Dieselweg

In de Dieselweg stond het badhuis ‘Elinckwijk’, dat op 23 juni 1926 werd op geopend. Op nummer 2 komen we dit fenomeen van vroeger tegen.

Voor de arbeiders van Werkspoor en Demka, die hoofdzakelijk uit Amsterdam en Groningen kwamen, werden woningen gebouwd. In betrekkelijk korte tijd werden door de Woningbouwvereniging ‘Zuilen’ en de Bouwvereniging ‘Elinkwijk’ ruim zeshonderd huizen aan de woningvoorraad toegevoegd.

Bewoners moesten een ligbad ontberen, een bad in huis was toen alleen voor de rijken. Veel Later kwamen wel lavetten en douches, maar nog steeds geen baden. (Bij de directie van de grote fabrieken leefde het idee dat, als de werknemers hun handen maar wasten, zij van alle fabrieksvuil verlost waren.)

Een herinnering van een inwoner van Zuilen over het wassen thuis, zonder bad of douche, is: ‘Bij ons op de Daalseweg kocht mijn moeder eens in de week twee emmers heet water in de warmwaterwinkel. Ze vulde zo een grote teil met handwarm water. Daar gingen in: broer 1, dan broer 2, dan ik en tot slot de hond.’

De bouw van het badhuis aan de Dieselweg 2 door Bouwvereniging ‘Elinkwijk’ moest dan ook als een belangrijke stap voorwaarts in de hygiëne worden beschouwd. Met tien douchecellen en één badkuip was dit badhuis al vanaf de aanvang te klein, zodat de bezoekers soms uren moesten wachten voordat zij een douche of bad konden nemen.

De langverwachte uitbreiding laat op zich wachten: pas in 1964 wordt het gemoderniseerde en uitgebreide badhuis heropend en telt het 24 douchecellen.

Vanwege het geringe gebruik heeft men besloten het aantal ligbaden niet uit te breiden, ook na de verbouwing is er nog steeds één. De heropening bleef in Zuilen niet onopgemerkt, omdat de Utrechtse Stichting voor Badhuizen aan alle inwoners een gratis bad aanbood. Velen zouden daarvan dankbaar gebruikmaken!

In 1973 werd het badhuis gesloten.

Het badhuis van Zuilen. Een van de beheerders van het badhuis was de heer van Driesum. Als je langer dan de toegestane tijd in de doucheruimte verbleef, kon hij je met zijn gebonk op de deur hevig laten schrikken!

Meer weten over de Dieselweg en/of Zuilen: www.museumvanzuilen.nl

De Röntgenlaan

De Röntgenlaan dankt zijn naam niet aan de natuurkundige Röntgen die de naar hem genoemde Röntgenstralen ontdekte.

De Zuilense Röntgenlaan is vernoemd naar G(erhard) M(auritz) Röntgen (*1795 †1852)! Over deze G.M. Röntgen schreef de publicist A. Engelfriet: ‘… financierder was een zekere Röntgen, tevens eigenaar van de Rotterdamse Nederlandsche Stoomboot Maatschappij, die een winstgevende lijndienst op de Rijn exploiteerde. Röntgen kwam met het eerste exploitabele spoorwegplan in Nederland.’

In het spoorwegplan van G.M. Röntgen was opgenomen een (niet uitgevoerd) plan voor een exploitabele spoorlijn tussen Rotterdam en Aken, een voorloper van de Betuwelijn. Het is juist deze ‘verdienste’ waardoor de laan naar hem vernoemd is, precies in een wijk waar de straten en lanen meestal vernoemd werden naar uitvinders die min of meer gerelateerd zijn aan de treinenbouw (Werkspoor) en het staalgieten (Demka).

De wijk ‘Elinkwijk’

Door de komst van Werkspoor (1913) en Demka (1916) ontstond een grote behoefte aan woningen in de omgeving van de beide fabrieken. Om een ‘mooie tuinwijk’ mogelijk te maken werd de benodigde grond door de familie Elink Schuurman, voor een matige prijs verkocht. Om de familie voor dit gebaar te eren werd daarom aan de wijk de naam Elinkwijk gegeven.

Het bouwplan is van architect Karel Muller en omvatte: ‘… 310 huizen, met enkele uitzonderingen van winkelhuizen en beambtenwoningen, alle voor werknemers bestemd, die hier voor een lage huur een ruime woning met flinke tuin voor het kweken van groenten verkrijgen.’ De huizentypes verschillen enorm: grote woningen voor de chefs en bazen en kleinere voor de arbeiders.

De Röntgenlaan

De Röntgenlaan heeft (in de Zuilense periode, dus vóór 1954) weinig verhalen opgeleverd die vermeldenswaard zijn. Geen ‘winkel op de hoek’, geen markante figuren en geen bijzondere bebouwing. Om u toch wat wetenswaardigheden van deze straat te geven, plaatsen we hierbij de namenlijst van ‘de hoofdbewoner en zijn beroep’, per huisnummer. Dit is de situatie omstreeks 19338-’39 zoals die voorkomt in het adresboek van de gemeente Utrecht (waarin ook de Zuilense straten worden vermeld).

 

1   J. Peffer                    vormer.

3   B.G. Rademaker      schoenmaker.

5   J. van Zoelen           bankwerker.

7   F.W. van den Broek voorm. arb. N.S.

9   L.J. van Nuss          walsendraaier.

11 G. van Dijk               los arbeider N.S.

13 J.P.L. Borgers          sjouwer.

 

2   J. Jansen                 grondwerker.

4   G.J. Rietschoten      rijtuigmaker.

6   J.J. Bakkenes          gepensioneerd lid Gem. Raad v. Zuilen.

8   Chr. de Wolf            gepensioneerd agent van politie.

10 F. Waalst                 stoker.

12 W.A. van Baaren     electrisch lasscher.

14 P.J. Lommen           smeltersbaas.

Zoals u ziet woonden in de Röntgenlaan dus ook mensen die niet op de fabrieken van Werkspoor en Demka werkten.

De Röntgenlaan, gefotografeerd maart 1999. Foto van Het Utrechts Archief.

Meer weten over de Röntgenlaan en/of Zuilen: www.museumvanzuilen.nl

De Siemensstraat

De combinatie van uitvindingen van Carl Wilhelm Siemens en Pierre Emile Martin brachten rond 1860 een nieuw fabricageproces voor de vervaardiging van staal uit ruwijzer(schroot). Het zogenaamde Martin-Siemensproces werd tot de jaren zeventig van de vorige eeuw toegepast, ook bij Demka de grote staalfabriek in Zuilen. De Siemensstraat is een van de eerste straten van Elinkwijk, de wijk die in Nieuw-Zuilen werd gebouwd voor de werknemers van de twee grote fabrieken die in Zuilen neerstreken: de Wagon- en Bruggenfabriek Werkspoor en Staalgieterij Demka.

N.V. Bouwvereeniging Elinkwijk

Door de komst van Werkspoor (1913) en Demka (1916) ontstond een grote behoefte aan woningen voor de duizenden werknemer in de omgeving van de beide fabrieken. Om een ‘mooie tuinwijk’ mogelijk te maken werd de benodigde grond door de familie Elink Schuurman, voor een matige prijs verkocht. Om de familie voor dit gebaar te eren werd daarom aan de wijk de naam Elinkwijk gegeven.

Het bouwplan is van architect Karel Muller en omvatte: ‘… 310 huizen, met enkele uitzonderingen van winkelhuizen en beambtenwoningen, alle voor werknemers bestemd, die hier voor een lage huur een ruime woning met flinke tuin voor het kweken van groenten verkrijgen.’ De huizentypes verschillen enorm: grote woningen voor de chefs en bazen en kleinere voor de arbeiders.

De Siemensstraat

De Siemensstraat is maar een korte straat, zonder de ‘winkel op de hoek’, wat tijdens de bouw van deze wijk een vrij algemeen gegeven was. Toch vinden we wel wat zelfstandige ondernemers hier. Op nummer 11 woonde de heer Wijsman. Hij ventte groenten in het dorp Zuilen maar had geen winkel.

Bij zijn buurman konden de inwoners van Zuilen terecht die met hun zuur verdiende centen een gokje willen wagen. Daarvoor moesten zij zich vervoegen op nummer 13 (what’s in a number?) bij de heer X.J. Noz. Hij adverteerde namelijk dat hij loten verkoopt.

De heer Noz verliet dit huis(nummer) en we vinden hem later terug op de Amsterdamsestraatweg. Daar groeit zijn bedrijf door de verkoop van ticket voor evenementen.

Op de hoek Wattlaan woonde op nummer 19 mejuffrouw Van Deursen. Zij was gediplomeerd coupeuse en ‘biedt zich aan voor het maken van mantels vanaf ƒ 6,-’. Mejuffrouw Van Deursen heeft hier ook een ‘Opleidingsschool voor Costumiére, Coupeuse en Coupeuse leerares’.

Niet iedereen in deze straat werkte bij Werkspoor of Demka (wat vaak gedacht wordt). De heer Van Rooijen op nummer 7 werkte bij de P.T.T., de kostwinners op de nummers 2 en 19 werkten bij de N.S. en op nummer 8 woonde de heer J.H. Cromjongh, hij was ‘muziekonderwijzer’.

In het zoeken naar de historie van Zuilen is onderzoek gedaan naar de uit Zuilen afkomstige militairen die rond 1950 uitgezonden werden voor de politionele acties (oorlog) in Nederlands Indië vanwege de onafhankelijkheidsstrijd van Indonesië.

Uit de Siemensstraat zijn bekend de heren J.F. van Hout, Siemensstraat 4, J.F. van Rooijen en zijn broer J.W.E. van Rooijen, Siemensstraat 7 en Th. H. Schreijer, Siemensstraat 19.

Het is onwaarschijnlijk dat er straten in Zuilen of Utrecht, zelfs in Nederland waren, die fraaier versierd werden ter gelegenheid van de bevrijding dan de straten van ‘Elinkwijk’. Hier zien we een werkelijk fantastisch opgetuigde Siemensstraat met rood wit en blauw, maar ook met heel veel groen.

Meer weten over de Siemensstraat en/of Zuilen: www.museumvanzuilen.nl

De Fultonstraat

De Amerikaanse ingenieur en uitvinder Robert Fulton leefde van 1765 tot 1815. Fulton werkte lange tijd in Engeland en Frankrijk waar hij zonder veel succes experimenteerde met de verdere ontwikkeling van stoomboten zoals met een exemplaar dat in 1802 op de Seine voer. Een door mankracht aangedreven onderzeeboot werd eveneens geen succes.

Wel een groot succes werd, na zijn terugkeer in Amerika, een door hem ontworpen stoomboot, die het vervoer over water definitief veranderde.

N.V. Bouwvereeniging Elinkwijk

Door de komst van de Wagon- en Bruggenfabriek Werkspoor (1913) en Staalgieterij Demka (1916) ontstond een grote behoefte aan woningen in de omgeving van de beide fabrieken. Om een ‘mooie tuinwijk’ mogelijk te maken werd de benodigde grond door de familie Elink Schuurman, voor een matige prijs verkocht. Om de familie voor dit gebaar te eren werd daarom aan de wijk de naam Elinkwijk gegeven.

Het bouwplan is van architect Karel Muller en omvatte: ‘… 310 huizen, met enkele uitzonderingen van winkelhuizen en beambtenwoningen, alle voor werknemers bestemd, die hier voor een lage huur een ruime woning met flinke tuin voor het kweken van groenten verkrijgen.’ De huizentypes verschillen enorm: grote woningen voor de chefs en bazen en kleinere voor de arbeiders.

De Fultonstraat

In de Fultonstraat komen we geen enkele winkel tegen en er zijn geen scholen of bedrijven bekend. De enige foto in de collectie van het Museum van Zuilen, is van een ter gelegenheid van de Bevrijdingsfeesten na de Tweede Wereldoorlog versierde Fultonstraat.

Gelukkig schreef Lieneke Blom, Fultonstraat 13 haar herinneringen aan de straat voor ons op:

‘Ik ben in 1936 geboren in de Fultonstraat. Onze wijk lag tussen de fabrieken van Demka en Werkspoor in. Dat was in de oorlog, met de bombardementen en beschietingen vanuit de lucht een gevaarlijke omgeving.

In deze fabrieken werkten duizenden en mensen. Bovendien lag naast de Demka ook nog een spoorbrug over het Merwedekanaal, daarover kwamen de treinen uit het hele land. ’s Avonds kwamen heel erg vaak vliegtuigen over vliegen, die hingen hoog in de lucht en als die schoten stond alles in lichterlaaie.

Een keer kwamen er vliegtuigen en die gooiden bommen op de Demka. Mijn moeder riep toen vanaf de overloop boven “Er vliegen allemaal armen en benen door de lucht!” Gelukkig was het slechts een houtstapel bij de Demka die in de lucht vloog!

Mijn vader had met mijn broer in de tuin een ondergrondse schuilkelder gegraven. Ze dachten: “als er een bombardement komt zijn wij daar een beetje veilig”. Ook onder de vloer in de kamer was een luik met een schuilplaats. Tussen twee kasten was ook een schuilplaats, daar werden koffers, schoenen en andere dingen voor gezet. Er was wel eens een razzia en dan vlogen de mannen naar boven, kropen tussen de kasten en bleven daar wachtten totdat alles veilig was…

Op een dag waren we aan het hinkelen toen er in de Bessemerlaan op de hoek twee grote Duitse vrachtwagens stopten bij een huis waar een familie een joods meisje, Roosje, in huis had. De soldaten schopten de deur kapot, het meisje moest mee. Mevrouw Köhler, niet de moeder van Roosje, deed er alles aan om te voorkomen dat Roosje werd meegenomen. Toen moesten ze alle twee mee! De mevrouw is na de oorlog niet meer teruggekomen, Roosje wel’

Dit is (voor alle duidelijkheid) de Fultonstraat die op schier onnavolgbare wijze is versierd. Een grote erehaag en volop versieringen met vlaggen van de bevrijders: Engeland, Amerika en Rusland hangen bovenaan. De Zweedse vlag ontbreekt natuurlijk ook niet. Links op het straatnaambordje staat: Dank Aan Zweden.

Meer weten over de Fultonstraat en/of Zuilen: www.museumvanzuilen.nl

4 oktober 2020 StraatReünie Galvanistraat

UITNODIGING

Het Museum van Zuilen gaat weer van start met de organisatie van de populaire

StraatReünie

voor de (oud)bewoners van de

Galvanistraat

Het MUSEUM VAN ZUILEN organiseerde vanaf januari 2010 StraatReünies. Vrijwel iedere eerste zondag van de maand nodigden we de huidige en voormalige bewoners van een Zuilense straat uit om in het museum kennis te maken met de geschiedenis van de straat. Maar óók met elkaar. Het bleek een succes. Ondertussen hebben we méér te vertellen, méér te laten zien! Vandaar deze uitnodiging voor

Zondag 4 oktober nodigen we hiervoor de (oud)bewoners van de Galvanistraat uit.

Het MUSEUM VAN ZUILEN is verhuisd naar de Schaverijstraat 13, op de eerste etage van de WERKSPOORFABRIEK. Daar heten we u graag welkom.

Door de Corona-maatregelen kunnen een beperkt aantal mensen tegelijk in de museumruimte. Dat is de reden dat u uw komst moet aangeven.

Dat doet u door te mailen naar info@museumvanzuilen.nl met vermelding van: StraatReünie Galvanistraat, uw voorkeurstijdstip en met hoeveel personen u komt.

Eventueel telefonisch kan ook: 06 810 366 62. De lezingen gaan door bij een minimale bezetting van 5 personen per tijdslot.

De toegang is gratis!

Eerste inloop vanaf 13:00 uur met om 13:30, uur een kleine lezing over de Galvanistraat.

Tweede inloop vanaf 15:00 uur met om 15.30, uur een kleine lezing over de Galvanistraat.

We sluiten af om 17:00 uur

Locatie: Werkspoorfabriek MUSEUM VAN ZUILEN Schaverijstraat 13, 3534 AS  Utrecht-Zuilen. Voor vragen, bel 06 81036662

Werkspoorfabriek Schaverijstraat 13, 3534 AS Utrecht

Voor bezoek van het museum op de normale bezoekdagen

(wo, do, vr, za van 10:00 tot 17:00) kunt u online aanmelden

op www.museumvanzuilen.nl

 

Het Museum van Zuilen gaat van start met de VERNIEUWDE StraatReünie

Het Museum van Zuilen ging januari 2010 van start met de organisatie van StraatReünies. Vrijwel iedere eerste zondag van de maand vroegen we aandacht voor een bepaalde straat in Zuilen. We riepen de voormalige én huidige bewoners op voor een bezoek aan het Museum van Zuilen.

Die zondagmiddagen werden een doorslaand succes. Vooral omdat we van de desbetreffende straat een Powerpoint presentatie hadden gemaakt, waarmee we vertelden en lieten zien wat we over de straat wisten.

We zijn 10 jaar verder en verhuisd naar een nieuwe plek. En juist op die plek willen we graag weer van start met het organiseren van StraatReünies. We hebben méér de vertellen en méér te laten zien. Dus… wordt het geen ‘herhaling’ van de StraatReünie, maar een ‘vernieuwde‘ StraatReünie.

We beginnen met de Edisonstraat, een stuk van de oudste verbindingsweg van Utrecht naar Zuilen: de Daalseweg. In 1949 werd een deel van de Daalseweg, het stuk van Sweder van Zuylenweg tot de F. Koolhovenstraat, omgedoopt tot ‘Edisonstraat’.
Iedereen is welkom! U hoeft dus niet op de Edisonstraat te wonen of gewoond te hebben, ook als u het leuk vindt om met de vorige/huidige bewoners in contact te komen bent u van harte welkom. De toegang is gratis.

In het Museum van Zuilen hebben we op de leestafel de map klaarliggen met ‘alles’ wat we weten over de Edisonstraat. Wie woonden er in 1938-‘39? Waar zaten de winkels en wat voor winkels waren dat?

De toegang tot de StraatReünie is gratis. Maar… ook vanwege de corona-maatregelen moet u zich aanmelden. Dat kan door middel van een mailtje naar info@museumvanzuilen.nl of telefonisch: 06 81036662.

We zien u graag op 6 september 2020 op onze eerste vernieuwde StraatReünie!

Rolschaatsen op het Queeckhovenplein, mag dat?

Rolschaatsen – het huidige skeeleren – was begin tweede helft vorige eeuw mateloos populair. Er werden spaciale rolschaatsbanen aangelegd waarvan druk gebruik werd gemaakt. Maar het overleg over de aanleg (op het Queeckhovenplein) liep niet altijd op rolletjes, getuige dit bericht uit het Utrechts Nieuwsblad van 29 augustus 1962

Gemeenschapsraad Zuilen

Misverstanden niet van de (rolschaats) baan

Sombere gedachte van de heer Dirks

De beraadslaging over de moeilijkheden rond de rolschaatsbaan aan het Queeckhovenplein ging dinsdagavond in de Zuilense gemeenschapsraad niet op rolletjes. Feitelijk moest men alleen ja of nee zeggen of de rolschaatsclub Olympiade bij de lessen die op deze baan zullen worden gegeven, ook muziek mag maken. Het sentiment ging echter meespreken, men ging nakaarten en zei toen veel meer.

Bij deze rolschaatsbaan zijn bejaardenwoningen. Enkele bewoners klagen steeds over de baan, anderen vinden het prachtig. De baan is onlangs van een bitumenlaag voorzien en het lawaai is nu drastisch verminderd. En tegen het maken van (zachte) muziek bleek in de gemeenschapsraad eigenlijk ook geen bezwaar te zijn, wanneer dit in beperkte mate zou gebeuren.

Toen kwamen echter de misverstanden. De heer Hoeflaken (Chr. Part.) ging praten over te houden wedstrijden en concoursen; de heer Van Noord (KVP) zag al juichende massa’s rond de baan en soms van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat hierdoor een grote drukte voor de bejaardenwoningen. De heer Van der Slot (PvdA) meende dat men een en ander best aan de vereniging kon overlaten, die men vooraf niet de handen moest binden, voor ze iets had kunnen presteren.

Uit de discussies bleek echter overduidelijk dat geen der leden van de gemeenschapsraad een flauw idee had wat een kunstrolschaatsclub eigenlijk beoogt. Het was daarom een goed idee van voorzitter De Wilde voor te stellen, dat men eerst eens met het bestuur van Olympiade zou gaan praten.

Afscheid

Drie leden van de oude gemeenschapsraad zullen in de nieuwe raad niet terugkeren: de heren Heuvel, De Zeeuw en Dirks. Zij werden voor hun werkzaamheden bedankt. De epiloog van de heer Dirks (Zuilens Belang) loog er niet om. Hij zag de gemeenschapsraad toch geen lang leven meer beschoren en ging daarom liever zelf weg, zei hij. Ik had gedacht dat u dat ook zou doen, voegde hij de „zittenblijvers” toe.

 

 

 

 

Stadsontspanning in het park, inclusief ‘Goeiedag Bártels’.

Stadsontspanning is ook zo’n verloren gegaand fenomeen. In de jaren vijftig en zestig was deze organisatie druk met veel projecten voor de inwoners van de gemeente Utrecht (en Zuilen). Maar soms gaat het mis. Het Utrechts Nieuwsblad van 28 augustus 1956 deed verslag van zo’n door Stadsontspanning georganiseerde feestavond die niet doorging. Goed om tee weten is dat de in het knipsel genoemde Bartels een typetje was van Rijk de Gooijer.

Stads(ont)spanning bij Julianapark

(Van een onzer verslaggevers)

Voor de hekken van het Julianapark te Utrecht dromde maandagavond een groot aantal belangstellenden samen, die per fiets, bus of wandelend gekomen waren om Bááártels in de muziektent te zien. Politieagenten regelden het verkeer dat zich aan de parkzijde van de straatweg concentreerde.

Het bleef deze avond echter alleen bij belangstelling, want ons aller Bááártels was er niet, evenmin als de andere artiesten, die het niet aanwezige middelpunt vormden van al deze drukte.

Met deze publiekshow heeft Stadsontspanning laten zien, dat zij in staat is iets voor te bereiden “wat er in gaat”. Niet in het park echter, want dat bleef gesloten. Ook de verlichting bleef uit.

De avond was wegens het slechte weer afgelast. Maar vanavond, zo deelde de gemeentelijke voorlichtingsdienst mee, gaat de voorstelling in elk geval door.

Stadsontspanning meldde dat men de uitvoering van maandagavond moest laten vervallen, omdat het veld blank stond. Met een groot bord bij de ingang werd, volgens Stadsontspanning, de afgelasting gemeld. Toch heeft niet iedereen dit bord gezien, want het bleef lang druk bij het Julianapark.

Stadsontspanning

Tsja, hadden ze de ‘rusttent’ in de Tuin van Kol uit 1907 maar laten staan, dan was het slechte weer geen spelbreker geweest…