De Prinses Irenelaan 2

Irene Emma Elisabeth Prinses der Nederlanden, Prinses van Oranje Nassau, Prinses van Lippe Biesterfeld is op 5 augustus 1939 op paleis Soestdijk in Baarn geboren. De naar haar genoemde laan in Zuilen kreeg in de Tweede Wereldoorlog op last van de bezetter een andere naam. Hij loopt dwars op de Prinses Beatrixlaan die gewijzigd werd in de oude naam: Hovenierslaan. Het is voor de bezetter dan ook logisch de naam van de Prinses Irenelaan te veranderen in Hoveniersdwarslaan.

Een korte beschrijving van de laan doen we in twee delen: deel 1 voor de oneven zijde begint bij de Pionstraat. De tegel met deel 2 ligt hier bij de J.M. de Muinck Keizerlaan.

Henk Pardijs schreef een herinnering aan de Prinses Irenelaan als volgt op:

‘Prinses Irenelaan, een brede laan, aan één kant bewoond, met veel groen maar voornamelijk plantsoen.

Ideaal voor kinderen zult u zeggen. Dat was ook zo, maar helaas mochten wij niet op het gras lopen, laat staan ballen.

Natuurlijk deden wij dit wel, maar het was altijd opletten. Meestal zagen wij de parkwachter wel aankomen en dan was het, de bal pakken en via de poortjes wegwezen. Maar soms, zoals ook op een mooie zondagmiddag ging het mis. We waren qua observatie te laat. Hij stond er al, ja de man in het groen, staande naast zijn dienstfiets. Zo’n klein fanatiek mannetje met een ronde buik.

We waren van het gras af, maar de bal vergeten, die lag midden in het plantsoen. Hij wachtte waarschijnlijk wie de bal zou halen. Wij hadden een soort negatief respect voor deze “groene kikker”, zoals hij soms genoemd werd, dus niemand durfde de bal op te halen.

Plotseling hoorden we dat de vader van één van ons riep: “Carla, wil jij de bal pakken en dan naar huis komen!”

Hij stond aan de rand van zijn tuin, een grote man, kaarsrecht. Daaraan kon je zien dat Elinkwijk had gewonnen.

Omdat Carla niet goed durfde, herhaalde hij nogmaals zijn oproep.

Opeens liep Carla over het plantsoen, pakte de bal en holde naar huis. Voor ons, we waren ongeveer met z’n achten, een spannend moment. Deze spanning nam pas af toen we zagen dat de man in het groen, nietszeggend, met veel moeite op zijn fiets stapte en richting Beatrixlaan reed.

Wat ons betreft had deze middag niet alleen Elinkwijk gewonnen.’

De eerste bebouwing die we aan deze kant tegenkomen zijn de flats van het Ireneplateau. Dit complex werd voor een deel gerealiseerd op de plaats waar eerste Zuilense school voor Uitgebreid Lager Onderwijs, de ULO, van meester J.C. van der Wilt, stond. De school werd al voor de Tweede Wereldoorlog opgericht, echter een eigen gebouw liet nog even op zich wachten.

Maar eindelijk, 6 september 1948 werd de school geopend. De Koningin Juliana ULO – de eerste Nederlandse school met de naam van de nieuwe vorstin: al een half uur vóór de inauguratie van koningin Juliana werd de school van deze naam voorzien – werd met enige regelmaat uitgebreid met klaslokalen. Ook een gymnastiekzaal kwam uiteindelijk bij de school.

 

Wethouder Kievit haalde de vlag weg die voor de naam van de U.L.O. hing, zodat iedereen kon zien wat de nieuwe naam van de school geworden is: Kon. Julianaschool voor U.L.O. Daarmee had Zuilen de eerste school in Nederland die de naam van de nieuwe koningin droeg. Iemand enig idee waar deze letters gebleven zijn?

Meer weten over de Prinses Irenelaan en/of Zuilen: www.museumvanzuilen.nl

De Prinses Beatrixlaan

Het waren de ondernemers aan de toenmalige Fortlaan (die liep vroeger van de Daalseweg tot aan de Vecht) die, om vanuit de Vechtoever naar de Daalseweg te komen en van daaruit verder richting Maarssen of Utrecht te gaan, een soort pad realiseerden. Door de groei van Nieuw-Zuilen werd dit pad intensiever gebruikt en na de nodige strubbelingen werd dit pad een echte laan. Het pad kreeg een naam: de Hovenierslaan.

Na de geboorte van prinses Beatrix werd de laan naar haar vernoemd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog verbood de bezetter straatnamen van nog levende leden van het koningshuis. Dus werd het nog maar een keer Hovenierslaan. En wat denkt u dat de bewoners deden toen de oorlog afgelopen was? Hij werd onmiddellijk weer Prinses Beatrixlaan.

Als we door deze laan wandelen doen we dat aan de hand van een stratengids die de gemeente Utrecht in 1940 heeft uitgegeven. Daarin worden alle straten genoemd en per huisnummer de naam van de hoofdbewoner en zijn of haar beroep. We doen even net of het 1940 is en vertellen u wat er dan in de Prinses Beatrixlaan te zien is. We wandelen dan vanaf de Daalseweg. – De Prins Bernhardlaan is dan nog slechts op de tekentafel aanwezig.

Rechts zijn alleen maar woningen. De beroepen van de bewoners variëren sterk: we komen hier tijdens onze wandeling bijvoorbeeld langs de woning van een vertegenwoordiger, arts, instrumentmaker, onderwijzer, fabrikant, dr. ingenieur, bouwondernemer en ‘agent van politie’. Als we aan het eind van de laan oversteken en teruglopen vinden we op nummer 26 de woning van de familie Sjamaar, waarvan de heer des huizes ‘hoofdbestuurslid van de R.K. Bouw Bond’ is.

Na enkele andere woningen komen we bij een grote school, de Openbare Lagere School 4, later de Prinses Beatrixschool. In 2009 ging deze school deel uit maken van het Vorstelijk Complex, het nieuwe cultuurhart van Zuilen.

– Voor meer informatie over deze school loopt u even naar de ingang: voor de ingang ligt een stoeptegel met qr-code.

De bekendste bewoner van de Prinses Beatrixlaan wordt over een paar jaar (we ‘wandelen’ nu nog in 1940) de heer W.C. van Hoorn. Het Nieuws van 3 maart 1931 bracht het bericht: ‘Zuilen- Tot tijdelijk teekenaar bij den dienst der gemeentewerken is benoemd de heer W.C. van Hoorn, alhier.’ Het is niet de laatste keer dat we een bericht lezen over Van Hoorn. Hij wordt op een later tijdstip ook nog de gemeentearchitect en brengt vele ontwerpen op zijn naam. Niet alleen woningen en scholen, maar ook het Vlieger- en Verzetsmonument, een verenigingsgebouw en een groot aantal flatwoningen komen van zijn hand.

In de afgelopen jaren is al het een en ander dat door W.C. van Hoorn werd ontworpen gesloopt. Soms omdat het in de weg stond, een andere keer omdat het onderhoud teveel achterwege bleef en soms omdat de bouw niet meer voldeed aan de eisen van tegenwoordig. Het blijft bijzonder dat Van Hoorn veel van dit alles wist te realiseren in een tijd ‘dat er nog geen kromme spijker te koop was’.

‘De optocht die door Zuilen trok’. Ter gelegenheid van het kroningsfeest van koningin Juliana wordt in Zuilen een grote optocht georganiseerd. Door alle delen van Zuilen trekt de stoet en zoals we hier zien, ook de Prinses Beatrixlaan valt deze eer ten deel. Dit spektakel gaan de bewoners natuurlijk fotograferen. Ook de heer Van Hoorn rent met zijn fototoestel naar buiten en legde deze wagen vast. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan nietwaar? Dit is een wagen naar zijn hart denk ik zo. Op de wagen zien we de zoon des huizes als een klein doktertje, Henk van Hoorn in zijn jonge jaren. Hij woonde in de Prinses Beatrixlaan op nummer 21.

Meer weten over de Prinses Beatrixlaan en/of Zuilen: www.museumvanzuilen.nl

De J.M. de Muinck Keizerlaan

Begin twintigste eeuw streken twee fabriek neer in Zuilen: Bruggen- en wagonfabriek Werkspoor en Staalgieterij J.M. de Muinck Keijzer (Demka). Vooral door de komst van deze fabrieken (Werkspoor was met meer dan 5000 werknemers de grootste werkgever in de regio, en bij de Demka werkten op het hoogtepunt meer dan 2500 mensen) groeide Zuilen van nog geen 1000 inwoners in 1913, naar meer dan 26.000 inwoners op het moment van de annexatie.

De J.M. de Muinck Keizerlaan werd genoemd naar de directeur van de staalgieterij. De laan begon overigens als De Muinck Keizer’kade’ en kreeg in de middenberm een sloot, net als bijvoorbeeld de Burgemeester van Tuyllkade.

Voor een wandeling door de J.M. de Muinck Keizerlaan maken we gebruik van de stratengids die door de gemeente Utrecht in 1940 is uitgegeven. Hierin staan alle Utrechtsche en Zuilense straten, met per huisnummer de naam van de hoofdbewoner en zijn of haar beroep. In die periode hebben nog maar weinig vrouwen een ander beroep dan ‘huisvrouw’ en dat beroep wordt niet vermeld. Het blijkt dan ook dat 1940 nog lang geen ‘computertijdperk’ is en men veel langer over de samenstelling van het boek heeft gedaan dan nu het geval zou zijn. De opnamedatum is vermoedelijk rond 1938.

Dat houdt ook een behoorlijke beperking in. De laan is dan namelijk nog lang niet volgebouwd, we kunnen u alleen vertellen wie er rond 1938-‘39 woonden.

De woningen in deze rustige laan werden bijna allemaal bewoond. Omdat de brug over de Vecht nog (lang) niet in beeld is, kunnen we op onze wandeling van de rust in deze laan genieten.

Als we de J.M. de Muinck Keizerkade in 1938 inlopen vanaf de Daalseweg (Burgemeester Norbruislaan), dan doen we dat aan de oneven kant, rechts dus. Op nummer 3 woont W.C. van Asperen, hij is handelaar in tabakspijpen. De nummers 9 en 11 huisvesten beide een werktuigkundig ingenieur. In het laatste – dan bewoonde – huis aan deze kant woont J. Beugels, hij is machinefabrikant.

Bij de Prinses Irenelaan steken we over. Op de hoek komt nog het winkelcentrum ‘De Vecht’, dat in 2020 werd gesloopt om plaats te maken voor appartementen. De negen winkels die De Vecht vormden werden geopend door de toenmalige burgemeester van Utrecht, Jhr. de Ranitz. Hij stak op 21 november 1957 negen vuurpijlen de lucht in, na iedere pijl ging een winkeldeur open.

We lopen terug naar de Daalseweg. Hier staan meer huizen. Op nummer 16 woont H. van Vals, hij is onderwijzer en geeft les op de openbare scholen in Zuilen (eerst op school 1, later op school 4). Op nummer 10 heeft de gemeenteontvanger van Zuilen, de heer Plomp, zijn kantoor. Het is een dependance van het gemeentehuis.

De J.M. de Muinck Keizerlaan. Een rustige laan, totdat… een brug voor de ontsluiting van Overvecht noodzakelijk werd.

Op nummer 6 woont nóg een onderwijzer, H. van der Geer. Op de scholen in Zuilen kom ik geen Van der Geer tegen. Wie ik wel tegenkom is de bewoner van nummer 4, de heer J.P. Lamie. Hij is ambtenaar bij de gemeente Zuilen. Volgens de overlevering heeft de gemeenteontvanger ook een tijdlang kantoor gehouden op nummer 2-bis. In dat huis heeft na de annexatie ook de (dan ‘ex’) burgemeester van Zuilen, O. Norbruis gewoond.

Het is nu nog een beetje kale bedoening in de laan. Dat wordt goedgemaakt als na de Tweede Wereldoorlog het gemeentebestuur besluit om aan het begin van deze laan, in de middenberm, die is ontstaan na het dempen van de sloot in 1948, een monument voor de Zuilense verzetshelden op te richten.

Vanwege de bouw van Overvecht werd een brug gebouwd over de Vecht, in het verlengde van de J.M. de Muinck Keizerlaan. Vanwege de daardoor noodzakelijk geachte verbreding van de rijbanen werd het Verzetsmonument eind jaren zestig van de vorige eeuw verplaatst naar de huidige locatie.

Overigens: de sloot werd gedempt met vormzand dat geschonken werd door de directie van de Demkafabrieken. Dat maakt het plaatsen van het borstbeeld van J.M. de Muinck Keizer in de middenberm extra leuk.

Deze opname toont u de grote belangstelling die bij de onthulling van het Verzetsmonument in 1949 aan de dag werd gelegd door de vele genodigden.

Meer weten over de J.M. de Muinck Keizerlaan en/of Zuilen: www.museumvanzuilen.nl

De Prins Bernhardlaan 2

De Prins Bernhardlaan werd vernoemd naar de echtgenoot van koningin Juliana. Op de tekentafel ging de -laan nog van start als -kade, maar vanwege het dempen van de sloot middenberm in de Burgemeester van Tuyllkade (en de andere -kades in Zuilen) is afgezien van het aanbrengen van water in déze middenberm en werd het -laan.

Prins Bernhard mag dan de naamgever geweest zijn, de laan werd voor een heel groot deel vormgegeven door de Zuilense gemeente-architect W.C. van Hoorn.

Vanaf de rotonde richting Utrecht staat links het Verzetsmonument van Zuilen. Het monument stond oorspronkelijk in de middenberm van de J.M. de Muinck Keizerlaan. Omdat de laan een onderdeel werd van een rondweg ter ontsluiting van Overvecht, besloot men het te verplaatsen naar het plantsoen dat in 2004 vernoemd werd naar Henny Knipschild, één van de verzetsstrijders van het eerste uur die 27 september 1944 door de bezetter beestachtig werd gemarteld en vervolgens gefusilleerd.

Het monument werd ontworpen door W.C. van Hoorn., het beeldhouwwerk werd uitgevoerd door Jo Uiterwaal. De schaal van speciaalstaal werd geschonken door de Demka-fabrieken.

Ná de onthulling van het monument in 1949 zijn nóg twee namen toegevoegd aan de oorspronkelijke lijst op het linker schild: S. Innikel en D. van den Brink. Sjerk Innikel overleed in mei 1945 in een Duits concentratiekamp aan de verwondingen die hem door de Duitsers waren aangebracht tijdens verhoren die bedoeld waren om zijn moeder te verraden.

Dirk van den Brink kwam om het leven toen hij als krijgsgevangene aan de beruchte Birma spoorlijn tewerk werd gesteld. Beide namen kwamen pas na de onthulling van het Verzetsmonument aan de oppervlakte.

Enige meters vóór het monument ligt de (slecht leesbare) gedenksteen waarop de slachtoffers vermeld staan die in de Tweede Wereldoorlog om het leven kwamen die bij Werkspoor werkten. Deze steen werd na sluiting van de fabriek hier geplaatst.

Ook in dit plantsoen werd de luidklok geplaatst die na de Tweede Wereldoorlog door de Demka geschonken werd aan de St.-Ludgerusparochie in Zuilen, ter vervanging van de bronzen klokken die door de Duitsers werden geroofd. Na sloop van de kerk belandde de klok uiteindelijk hier.

De vier woningen tussen de Prinses Beatrixlaan en de Huis te Zuylenlaan werden vanaf het begin vooral bewoond door dominees en artsen.

Voorbij de Huis te Zuylenlaan komen we bij een lange rij woningen, het ontwerp van de woningen Van Hoorn aan de Burgemeester van Tuyllkade waren een groot succes, zij werden daarom ook gebouwd aan de Prins Bernhardlaan. Voor de inrichting van de middenberm werd het hoveniersbedrijf Copijn ingeschakeld.

Naast de rij woningen heeft lange tijd een stuk grond braak gelegen. Het is de plek waar we Bibliotheek Zuilen vinden.

Al in de Zuilense periode (vóór 1954) werden plannen gemaakt om iets met het terrein te doen. Zuilen was begin jaren vijftig hard toe aan een eigen theater, annex bioscoop. De Zuilense gemeente-architect, W.C. van Hoorn had veel succes met de door hem ontworpen twee scholen voor Zuilen, de zogenoemde ‘Gele Scholen’ naast Het Schaakwijk. Voortbordurend op dat ontwerp maakte hij een schets voor de bioscoop/theaterzaal. De bouw hiervan ging helaas niet door, de annexatie gooide roet in het eten.

Voor informatie over de even zijde van de Prins Bernhardlaan leest u de tegel met de qr-code aan de overkant.

Het aanbrengen van de door de Demka-staalfabrieken geschonken schaal van speciaalstaal.

Meer weten over de Prins Bernhardlaan en/of Zuilen: www.museumvanzuilen.nl

De Prins Bernhardlaan 1

De Prins Bernhardlaan werd vernoemd naar de echtgenoot van koningin Juliana. Op de tekentafel ging de -laan nog van start als -kade, maar vanwege het dempen van de sloot in de middenberm in de Burgemeester van Tuyllkade (en de andere -kades in Zuilen) is afgezien van het aanbrengen van water in déze middenberm en werd het -laan.

Prins Bernhard mag dan de naamgever geweest zijn, de laan werd voor een heel groot deel vormgegeven door de Zuilense gemeente-architect W.C. van Hoorn.

De naoorlogse woningnood bracht hem ertoe in 1950 hier de eerste galerijflats voor Zuilen te ontwerpen. En net als in vele van zijn andere ontwerpen, ook nu weer voorzien van snufjes. De flats werden voorzien van galerijen om ruimte voor trappenhuizen in de woning zelf uit te sparen, kregen kastjes bij de trappenhuizen voor iedere woning zodat de bakker, melkboer enzovoort zijn boodschappen erin kon deponeren. – In die tijd werden deze producten aan huis bezorgd.

Ook nieuw: op het dak werden de kolenhokken geplaatst en waren dakterrassen gemaakt, waar niet alleen de was gedroogd kon worden maar bovendien van de zon genoten mocht worden.

De eerste bebouwing aan deze kant van de Prins Bernhardlaan werd ook door Van Hoorn ontworpen: Namelijk, op nummer 2 werd, ruim nadat de flats gereed zijn, het Wijkgebouw ‘Mariëndaal’ gebouwd. Het werd een multifunctioneel gebouw, vooral in de beginjaren gebruikt voor de diensten van dominee Brouwer. Later vonden hier veel activiteiten plaats die georganiseerd werden onder de noemer ‘Diensten Centrum Zuilen’.

Na het gereedkomen van het Vorstelijk Complex gingen deze activiteiten op die locatie verder en werden op dit adres jongeren beziggehouden.

Op de beide hoeken met de A.H.G. Fokkerstraat ontstond een ‘gezondheidscentrum’: dokter J. Vinkenborg vestigde zich hier als huisarts, aan de overkant kwam de ‘Zuilensche Apotheek’ en daarnaast begon J.P. Boelens zijn tandartspraktijk. Boelens was ook vele jaren schooltandarts en bezocht samen met zijn assistente en een opvouwbare tandartsstoel de Lagere Scholen (Basisscholen) in Zuilen en Utrecht.

De eerste generatie flats die hier stonden kregen een galerij die als openbare weg werd onderhouden. Race- & Tourclub ‘De Volharding’ organiseerde vanaf 1942 vele jaren (en soms twee keer per jaar) een wielerwedstrijd, voornamelijk op het parcours Burgemeester van Tuyllkade en de Prins Bernhardlaan. Vanwege de grote hoeveelheden kijkers naar de Ronde van Zuilen heeft het gemeentebestuur van Utrecht (een groot deel van de gemeente Zuilen werd per 1 januari 1954 geannexeerd door Utrecht) besloten de galerijen te stutten. Aan het eind van de vorige eeuw werden de flats vervangen door de huidige woningen.

Voorbij de flats kwamen we bij de St.-Jacobuskerk, na de St.-Ludgeruskerk en de Salvatorkerk de derde Rooms-katholieke kerk in Zuilen.

In het plantsoen vóór de kerk staat sinds 1954 het door de gemeente Utrecht aan de inwoners van de voormalige gemeente Zuilen geschonken herinneringsmonument. (Kreeg onder de inwoners van Zuilen de bijnaam ‘de doodskist’) Op het monument werd de tekst aangebracht: ‘Als gemeente opgeheven, als gemeenschap gebleven.’ Dat was niet conform de originele tekst, er hoorde nog het woordje ‘toch’ voor het woord ‘gebleven’, maar dat vond het gemeentebestuur van Utrecht indertijd te ver gaan.

Met de herinrichting van het plantsoen werd deze tekst alsnog aangepast.

Voor informatie over de oneven zijde van de Prins Bernhardlaan leest u de tegel met de qr-code aan de overkant.

De galerijflats aan de Prins Bernhardlaan zoals die door de Zuilense gemeente-architect W.C. van Hoorn werden ontworpen.

 Meer weten over de Prins Bernhardlaan en/of Zuilen: www.museumvanzuilen.nl

Over het verplaatsen van het Verzetsmonument

Het werd door heel veel inwoners van Zuilen betreurd: de plek van het Verzetsmonument, in de middenberm van de J.M. de Muinck Keizerlaan was de mooiste plek voor dit monument. Maar… Overvecht moest een extra ontsluiting krijgen, een brug over de Vecht bij de J.M. de Muinck Keizerlaan was de beste optie, maar had wel tot gevolg dat het Verzetsmonument moest opschuiven.

Over de plannen tot verplaatsing lezen we in het Utrechts Nieuwsblad van 23 mei 1962

Verzetsmonument Zuilen over 10 jaar verplaatst

Gemeenschapsraad vergaderde

Een mooie maquette van ’t Prins Bernhardplein was dinsdagavond ’t „magnetisch centrum” voor de leden van de Zuilense gemeenschapsraad. Er komt een brug over de Vecht bij de J.M. de Muinck Keizerlaan, daarom moet die laan worden verbreed en daarom ook zal het Zuilense verzetsmonument een stuk moeten worden verplaatst. Dat het nog wel een jaar of tien kan duren eer een en ander zijn beslag krijgt, zoals werd gemompeld, mocht de ernst niet drukken. Een voorstel is een voorstel. De gemeentelijke dienst voor openbare werken heeft een mooi nieuw plekje voor het verzetsmonument op het Prins Bernhardplein uitgekiend, en daarmee konden de meeste leden het wel eens zijn. Op één voorwaarde: het beeld moest ongeschonden blijven.

Omdat er nog enkele wensjes waren en er nog tijd genoeg is, gaat het dagelijks bestuur van de gemeenschapsraad een en ander nog eens met deskundigen bekijken en komt later nog eens met een advies hierover bij de gemeenschapsraad.

Aan het andere monument op het Prins Bernhardplein, dat in de volksmond „de doodkist” wordt genoemd, werd ook enige aandacht besteed. Het is de herinneringsbank aan de voormalige gemeente Zuilen. Die moest nodig worden opgeknapt, en dat gaat gebeuren. Het vijvertje erbij zal worden vervangen door een bloembed en ook dat was nodig.

Vele sprekers lieten een dank u wel horen, omdat een aantal verzoeken over de buslijnen in Zuilen was ingewilligd. Dat wilde niet zeggen dat men helemaal tevreden was.

Er waren wensen over een paar abri’s en dat de loop van bus 6 was ingekort ondervond weinig waardering. Een verbetering achtte men de aansluiting van lijn 3 op lijn 11, die op het Prins Bernhardplein ’t beginpunt heeft. „Maar dan moet 11 niet wegrijden als 3 er juist aankomt”, was een opmerking waarmee men bij de Gevu zijn voordeel kan doen.

Verzetsmonument

Er wordt nog volop gewerkt aan het Verzetsmonument van Zuilen. Hier is men nog in actie in de middenberm van de J.M. de Muinck Keizerlaan.

Vernielingen aan het Zuilense Verzetsmonument.

In 1949 werd in Zuilen het Verzetsmonument onthuld. In een krant lezen we hierover:

‘Zuilen eert zijn verzetshelden

… Het ontwerp voor het monument is gemaakt door de Zuilense gemeentearchitect W.C. van Hoorn, in samenwerking met de Utrechtse beeldhouwer Joh. Uiterwaal, die ook het beeldhouwwerk verzorgde. Het is opgetrokken op een gazon aan de Pr. Bernhardkade, in het verlengde van de J.M. de Muinck Keizerkade. Het heeft een breedte van 16½ meter, in het midden verheft zich een zuil van ongeveer 9M. hoog, waarop een van corsonit chroomnikkelstaal vervaardigde kelk is geplaatst, wegende ong. 250 K.G. Deze is vervaardigd bij de Demka[1], terwijl er een gasleiding heen is gelegd door de fa. Sybranda. Daardoor zal het mogelijk zijn, straks de vlam der vrijheid te ontsteken. In het voetstuk van deze zuil is het wapen van Zuilen aangebracht…

…op het platvorm worden twee meer dan levensgrote beelden geplaatst, vervaardigd door de Utr. beeldhouwer Joh. Uiterwaal. Het ene  symboliseert de noodzaak van weerbaarheid, waakzaamheid, paraatheid enz., het andere van herdenking, piëteit, waardering en dankbaarheid. De beelden zijn gehouwen uit Euvillesteen, een soort Franse kalksteen, en maken een enorme indruk…

[1] De compositie van deze speciale staalsoort werd bij Demka ontwikkeld onder toeziend oog van professor Zuithoff, de man die ook het gieten van de stalen luidklok, die Demka aan enige kerken in de regio schonk, begeleidde.’

Omdat de J.M. de Muinck Keizerlaan een verbindingsweg naar Overvecht werd, moest het Verzetsmonument vanuit de middenberm van die laan verplaatst worden. Het kreeg een nieuwe plek in het plantsoen dat werd omgedoopt tot ‘Hennie Knipschildplantsoen’.

Maar in het Utrechts Nieuwsblad van 18 april 1963 lezen we over verminking van het monument.

Verzetsmonument

HET Verzetsmonument in de Prins Bernhardlaan te Utrecht is sinds woensdagavond verminkt. Door onbekende oorzaak is de rechter hand van de vrouwenfiguur afgebroken. Voorlopig zit er nu een nieuwe hand aan, die echter nog op de juiste manier bevestigd moet worden.

W.C. van Hoorn, de gemeente-architect van Zuilen jubileert

De heer Van Hoorn heeft zijn sporen in Zuilen wel verdient. Heel innovatief zorgde hij voor extra groei in Zuilen. Over het jubileum van deze voor Zuilen zo belangrijke man schreef het Utrechts Nieuwsblad op 15 februari 1956 het volgende:

Architect Van Hoorn 25 jaar in gemeentedienst.

Architect W.C. van Hoorn, Prinses Beatrixlaan 21, in Utrecht zal donderdag 16 februari de dag herdenken, dat hij 25 jaar geleden in gemeentedienst trad.

De heer Van Hoorn heeft zich een uiterst bekwaam architect getoond, eerst in Zuilen en daarna in Utrecht. Hij ontwierp zowel het Vliegermonument als het Zuilens Bevrijdingsmonument.

De heer Van Hoorn heeft vooral in de na-oorlogse woningbouw vooruitstrevende ideeën doorgevoerd.

De door hem ontworpen Prinses Margrietschool heeft zelfs in het buitenland de aandacht getrokken.

Donderdagmiddag houdt de heer Van Hoorn van 2 tot 4 uur een receptie te zijnen huize.

W,C. van Hoorn