De Hubert Duyfhuysstraat

Deze straat werd genoemd naar Hubert Duyfhuys (1531-1581). Zijn naam werd in de loop der jaren op veel verschillende manieren geschreven. Het Museum van Zuilen hanteert de schrijfwijze die door de gemeente Utrecht wordt gehanteerd, we schrijven in alle gevallen: Duyfhuys.

Voor een beschrijving van de Hubert Duyfhuysstraat ‘van toen’ kijken we in de Stratengids die door de gemeente Utrecht werd uitgegeven in 1940.

Hubert Duyfhuysstraat 1 huisvestte anno 1938 de familie Steinbergen. De heer A. Steinbergen was schilder van beroep. Zijn echtgenote Mientje maakte in een kamer van het huis een kapsalon. Toen Steinberger het pand Hubert Duyfhuysstraat verliet, begon in dit pand de heer Oude Wansink een kruidenierswinkel. Oude Wansink verkaste na enige jaren ook (naar de Sweder van Zuylenweg) en in dit pand kwam na de Tweede Wereldoorlog H. den Dekker (& Co.) zijn haarden en kachels verkopen. De winkel groeide uit tot een begrip in Zuilen. Medio 2010 werd de winkel opgeheven en kwamen er appartementen in dit pand, de oude woonkamer is wéér woonkamer.

De buurman van Den Dekker was B.A.J. de Hosson. Hij verkocht fietsen. Daarnaast zat kapper W.G. Ockhuijsen. Nu we toch hier zijn, kijken we ook even naar de overkant, daar zat op nummer 2 de ‘wasscherij’ van Jasper en op nummer 4 de winkel van het behang- en woninginrichtingbedrijf van Innikel. Zoon Sjerk Innikel werd in de Tweede Wereldoorlog na verraad opgepakt door de Duitsers. Aan zijn verwondingen stierf hij mei 1945. Zijn ouder werden hierover 28 oktober 1949 door het Rode Kruis geïnformeerd. Het Verzetsmonument was toen al af. Een oom van Sjerk heeft ervoor gezorgd dat de naam ‘S. Innikel’ alsnog op het monument werd vermeld.

We steken de Hermannus Elconiusstraat over. Op nummer 7 zat in 1938 nog kruidenier N. Breedijk. Later kwam in dit pand Snellenberg elektrische apparaten verkopen.

Th. Vlaar had zijn brandstoffenhandel in de Hubert Duyfhuysstraat 9. Kolen in alle soorten en maten bracht hij graag bij u thuis.

Thum Zwarthoed heeft met zijn vishandel nummer 9 in gebruik. Daarnaast zat drogisterij ‘In de Hubert’ van D.J. van de Bos jr. Hij had aan de andere kant J.C. van Hasselt naast zich. Die verkocht op nummer 13 aardappelen, groenten en fruit. Dan komen we bij een aantal woningen tot de hoek met de Johannes Uitenbogaertstraat.

Aan de even kant zat Simons op nummer 6 een handelaar in tabakswaren. We komen Simons nog een keer tegen en zelfs ook in deze straat. Op dít adres werd Simons opgevolgd door de groenten- en fruitspecialist P. Post. Hij stond zijn winkel af aan A.H. van de Akker. Die verkocht ook groenten en fruit. Post ging naar de Edisonstraat hoek St.-Ludgerusstraat.

Op 25 heeft een stoelendans plaatsgevonden. Een advertentie in 1934 geeft aan dat hier de gebroeders Westra een sigarenwinkel hadden. In een advertentie in 1935 werden deze producten aangeboden door A. van Dun. Een zoon van Simons gaf aan dat zijn vader naar dit pand verhuisde toen nummer 6 te klein werd. Aan de even kant zat op nummer 30 schoenmaker R. van der Pal.

We steken de Johannes Uitenbogaertstraat over. Vroeger stapten we dan zo de bakkerij van de heer Geissen binnen. Hij was filiaalhouder van bakkerij Do-Schat. Dit was het eerste filiaal van Do-Schat in Zuilen.

Aan de andere kant lopen we langs de Openbare Lagere School 3. Hoewel de school als postadres Johannes Uitenbogaertstraat 19 had, was hij zo nadrukkelijk aanwezig in de straat, dat we hem hier ook even vermelden.

De school werd opgericht op 30 september 1929 en op dinsdag 21 oktober 1930 ‘des middags om 2 uur’ officieel geopend.

De wandeling gaat verder. We komen diagonaal tegenover de school, op de hoek van de Hubert Duyfhuysstraat bij ‘Modelslagerij Zuilen’, die geleid werd door de heer G. Verwoerd.

Voorbij de school zit op nummer 35 de melkhandel van P. Doornenbal. In dit pand had de heer Amsing een verkooppunt van zijn bakkerij. Amsing verliet het pand begin 1935.

Aan beide zijden van de straat komen we geen winkeliers meer tegen.

Opmerkelijk is nog het verhaal over de bewoner van nummer 39-bis. Die is lid van de Apostolische Gemeente, waarvan de kerk in de Werner Helmichstraat staat. De bewuste bewoner werd bedlegerig. Dankzij de inzet van vrijwilligers kon hij de diensten toch volgen, omdat deze vrijwilligers een draadverbinding aanleggen, van de kerk om de hoek, over de daken, naar de woning van de patiënt.

Aan het einde van de Hubert Duyfhuysstraat kijken we over de Van Egmontkade zo de Jan van der Doesstraat in.

Openbare Lagere School 3, later de Prinses Ireneschool, kort na de oplevering. Een plaatje!

Meer weten over de Hubert Duyfhuysstraat en/of Zuilen: www.museumvanzuilen.nl

De Prinses Irenelaan 2

Irene Emma Elisabeth Prinses der Nederlanden, Prinses van Oranje Nassau, Prinses van Lippe Biesterfeld is op 5 augustus 1939 op paleis Soestdijk in Baarn geboren. De naar haar genoemde laan in Zuilen kreeg in de Tweede Wereldoorlog op last van de bezetter een andere naam. Hij loopt dwars op de Prinses Beatrixlaan die gewijzigd werd in de oude naam: Hovenierslaan. Het is voor de bezetter dan ook logisch de naam van de Prinses Irenelaan te veranderen in Hoveniersdwarslaan.

Een korte beschrijving van de laan doen we in twee delen: deel 1 voor de oneven zijde begint bij de Pionstraat. De tegel met deel 2 ligt hier bij de J.M. de Muinck Keizerlaan.

Henk Pardijs schreef een herinnering aan de Prinses Irenelaan als volgt op:

‘Prinses Irenelaan, een brede laan, aan één kant bewoond, met veel groen maar voornamelijk plantsoen.

Ideaal voor kinderen zult u zeggen. Dat was ook zo, maar helaas mochten wij niet op het gras lopen, laat staan ballen.

Natuurlijk deden wij dit wel, maar het was altijd opletten. Meestal zagen wij de parkwachter wel aankomen en dan was het, de bal pakken en via de poortjes wegwezen. Maar soms, zoals ook op een mooie zondagmiddag ging het mis. We waren qua observatie te laat. Hij stond er al, ja de man in het groen, staande naast zijn dienstfiets. Zo’n klein fanatiek mannetje met een ronde buik.

We waren van het gras af, maar de bal vergeten, die lag midden in het plantsoen. Hij wachtte waarschijnlijk wie de bal zou halen. Wij hadden een soort negatief respect voor deze “groene kikker”, zoals hij soms genoemd werd, dus niemand durfde de bal op te halen.

Plotseling hoorden we dat de vader van één van ons riep: “Carla, wil jij de bal pakken en dan naar huis komen!”

Hij stond aan de rand van zijn tuin, een grote man, kaarsrecht. Daaraan kon je zien dat Elinkwijk had gewonnen.

Omdat Carla niet goed durfde, herhaalde hij nogmaals zijn oproep.

Opeens liep Carla over het plantsoen, pakte de bal en holde naar huis. Voor ons, we waren ongeveer met z’n achten, een spannend moment. Deze spanning nam pas af toen we zagen dat de man in het groen, nietszeggend, met veel moeite op zijn fiets stapte en richting Beatrixlaan reed.

Wat ons betreft had deze middag niet alleen Elinkwijk gewonnen.’

De eerste bebouwing die we aan deze kant tegenkomen zijn de flats van het Ireneplateau. Dit complex werd voor een deel gerealiseerd op de plaats waar eerste Zuilense school voor Uitgebreid Lager Onderwijs, de ULO, van meester J.C. van der Wilt, stond. De school werd al voor de Tweede Wereldoorlog opgericht, echter een eigen gebouw liet nog even op zich wachten.

Maar eindelijk, 6 september 1948 werd de school geopend. De Koningin Juliana ULO – de eerste Nederlandse school met de naam van de nieuwe vorstin: al een half uur vóór de inauguratie van koningin Juliana werd de school van deze naam voorzien – werd met enige regelmaat uitgebreid met klaslokalen. Ook een gymnastiekzaal kwam uiteindelijk bij de school.

 

Wethouder Kievit haalde de vlag weg die voor de naam van de U.L.O. hing, zodat iedereen kon zien wat de nieuwe naam van de school geworden is: Kon. Julianaschool voor U.L.O. Daarmee had Zuilen de eerste school in Nederland die de naam van de nieuwe koningin droeg. Iemand enig idee waar deze letters gebleven zijn?

Meer weten over de Prinses Irenelaan en/of Zuilen: www.museumvanzuilen.nl

De Prinses Irenelaan 1

Irene Emma Elisabeth Prinses der Nederlanden, Prinses van Oranje Nassau, Prinses van Lippe Biesterfeld is op 5 augustus 1939 op paleis Soestdijk in Baarn geboren. De naar haar genoemde laan in Zuilen kreeg in de Tweede Wereldoorlog op last van de bezetter een andere naam. Hij loopt dwars op de Prinses Beatrixlaan die gewijzigd werd in de oude naam: Hovenierslaan. Het is voor de bezetter dan ook logisch de naam van de Prinses Irenelaan te veranderen in Hoveniersdwarslaan.

Een korte beschrijving van de laan doen we in twee delen: deel 1 voor de oneven zijde begint hier bij de Pionstraat. De tegel met deel 2 ligt bij de J.M. de Muinck Keizerlaan.

De bebouwing tot aan het Niftarlakeplantsoen loopt in de pas met die van de Pionstraat en is na de Tweede Wereldoorlog. In de flats voorbij de laagbouw woonde E. Leenheer die haar herinneringen aan de Prinses Irenelaan opschreef:

‘We woonden 3-hoog in de portiekflat die rond 1958 werden gebouwd. Deze had een prachtig uitzicht over het plantsoen, groot grasveld, de Vecht en daarachter de wijk Overvecht in aanbouw. De flat bestond uit drie blokken van elk 8 appartementen, twee per portiek. Het waren flats van verschillende grootte, vader, moeder en ik hadden samen een driekamerappartement.

Ik had een balkon aan de voorzijde, de slaapkamer van mijn ouders grensde aan de achterzijde, met uitzicht over de speelplaats met zandbak, duikelrek en betonnen stapstenen. Op dit balkon was ruimte voor een kolenbergplaats. De keuken was smal maar practisch en verder hadden we een badkamer met een lavet. Dat is een soort bad op stahoogte, waar je ook de was in kon doen of je kleine kinderen in bad. Best practisch.

Als opbergplaats was er op de begane grond de met kippengaas afgeschoten box, een ruimte voor de brommer (de Honda C50 van mijn vader), de fietsen en de aardappelkist. Onder het zadeldak had iedereen een eigen zolderruimte, ook met kippengaas afgeschoten, een heerlijke droomplek. Dat was mijn kamer – als enig kind – ook; iets waar door de meeste kinderen met ongeloof naar werd gekeken. Het was voor iedere vriend en vriendin een veilig toevluchtsoord, en iedereen kreeg er thee met een biscuitje. Met mooi weer zaten we er in de tuin in het opblaaszwembad.’

Tot zover de ingekorte versie van haar herinnerringen. Ingekort, omdat in het verhaal over de Prinses Irenelaan ook dat van de bewoner van laatste huis, vóór de J.M. de Muinck Keizerlaan, aandacht verdient:

De familie De Geus woonde op die hoek en de heer des huizes was zeeman. Bij razzia’s was hij dan ook steevast ‘op zee’ als de Duitsers vroegen waar de heer des huizes was. De heer De Geus bracht de volgende foto en vertelde ook het verhaal erbij:

Dit zijn de zoon en dochter van het echtpaar De Geus in de Hoveniersdwarslaan. Dus… is de foto in de oorlog is gemaakt. En wat dan nog? Nou, kijk eens goed! Dat meisje links zit helemaal onder de zweren. Van ondervoeding! Toch zien de kinderen er keurig uit, hoor ik u denken. Dat klopt, de heer de Geus werkte op de ‘grote vaart’.

Hij kwam ook in de Tweede Wereldoorlog overal ter wereld en kocht in Amerika deze kleertjes voor zijn kinderen.

Dat gaf wel eens problemen. Personeel van de winkel waar de heer de Geus deze kleertjes kocht, vond het in enkele gevallen vreemd dat een man kleertjes kwam kopen voor kinderen van wie hij de maten niet eens goed kende! Wisten zij veel dat de heer de Geus dan soms al negen maanden onderweg was.

Dat zijn kledingkeuze goed was, bewijzen de opmerkingen van de omwonenden: ‘Zo… wat zien jullie kinderen er geweldig goedgekleed uit, hoe doen jullie dat toch?’ Mevrouw De Geus stuurde deze foto via het Rode Kruis naar haar man. De bezetter heeft de zweren niet gezien of althans niet de link gelegd met ondervoeding, anders was de foto zeker niet door de censuur gekomen. De foto is van 1944.

Meer weten over de Prinses Irenelaan en/of Zuilen: www.museumvanzuilen.nl

De Prinses Margrietstraat 2

De Prinses Margrietstraat is ooit begonnen onder de naam Heiligerleestraat. De straat was nog onbebouwd. Na de geboorte van de diverse prinsessen, werden scholen en straten in Zuilen vernoemd naar leden van het koninklijk huis. De Heiligerleestraat leende zich uitstekend voor een herbenoeming, en zo besloot het gemeentebestuur van Zuilen tot de naamswijziging.

Een korte beschrijving van de straat doen we in twee delen: deel 1 voor de oneven zijde begint bij de Adriaan van Bergenstraat. De tegel met deel 2 ligt hier bij de Prinses Beatrixlaan. – De Prinses Margrietstraat is bijna even lang als de Marnixlaan! – Vóór de Tweede Wereldoorlog hebben we hier weinig te zoeken, de straat is dan nog onbebouwd. Stenen bebouwing is dan zelfs nog verboden. Dat heeft te maken met het Fort De Klop, net over de Vecht. Tot aan de oorlog dacht men het schootsveld van de forten rond de stad Utrecht nodig te hebben ter verdediging van het land. Dat bleek na de luchtaanvallen vanaf 10 mei 1940 onjuist en daarmee kwam de mogelijkheid tot bebouwen in beeld.

Richting Adriaan van Bergenstraat duurt het nog geruime tijd voordat we ‘Zuilense’ bebouwing zien. De flats voorbij de Huis te Zuylenlaan zijn na de annexatie gebouwd, zij werden gesloopt en vervangen door de herenhuizen die er nu staan. Voorbij de Zuylenveldlaan werden twee scholen gebouwd. Deze werden ontworpen door de gemeente-architect van Zuilen, W.C. van Hoorn. Vanwege de gebruikte gele-verblendsteen, werden ze de ‘gele scholen’ genoemd.

Deze scholen, (openbare) de Prinses Marijkeschool en de (christelijke) Elout van Soeterwoudeschool, werden kort na de Tweede Wereldoorlog gebouwd. Deviezentekorten bepaalde toen dat wel scholen gebouwd mochten worden, maar gymzalen ‘dat kwam later wel’. Van Hoorn bedacht een nieuw type school: de lokalen in een ruitvorm, om een ruimte heen. Zo ontstond een ‘aula’, een soort ‘sporthal’ terwijl het eigenlijk niet mocht!

Langs de gangen van de bovenste verdieping werden van draadwerk gemaakte versieringen aangebracht die een schoolvak uitbeelden.

Éen van de twee Gele Scholen die plaats moesten maken voor winkelcentrum ‘Rokade’.

In de tweede helft van de jaren vijftig van de vorige eeuw werden aan deze oneven zijde ook woningen gebouwd. Dit waren woningen en een (vergader)zaaltje van de Stevensfundatie. Op Wikipedia lezen we over de Stevensfundatie het volgende:

‘De Stevensfundatie was een hofje in Utrecht. Slechts enkele woningen zijn bewaard gebleven waardoor het niet meer als hofje herkenbaar is.

Gerardus Hendrikus Stevens bepaalde bij testament van 18 juni 1853 dat een deel van zijn nalatenschap zou moeten worden aangewend voor de oprichting van vrijwoningen voor protestantse ambachtslieden.

Na zijn dood kochten de beheerders van de Stevensfundatie een stuk grond van het Heilige Kruisgasthuis aan tussen de Kruissteeg (vanaf 1869 Kruisstraat), de Biltstraat, de Stadsbuitengracht en de Gasthuisstraat, waar zich de Breyerskameren bevinden. In 1860 werden op dit terrein 50 woningen gebouwd op een binnentuin…

De bepaling dat de huizen bedoeld waren voor mannelijke ambachtslieden werd strikt nageleefd: als een man overleed, moesten zijn vrouw en kinderen het hofje verlaten terwijl een man die weduwnaar werd mocht blijven. De regels zijn in de jaren ’30 versoepeld.

Door de komst van de Rijkshogereburgerschool in 1866 en concertgebouw Tivoli in 1871 was de Kruisstraat een drukke straat geworden en de gemeente wilde de straat verbreden. Plannen hiertoe werden in 1935 ingetrokken maar in 1955 alsnog uitgevoerd. Hierdoor moest de Stevensfundatie terrein inleveren…

De fundatie bouwde vervangende woningen in Zuilen…’

Naast de rij ‘vervangende woningen’ bouwde men een zaaltje. Dit zaaltje werd ook verhuurd voor ‘bruiloften en partijen’ en werd later verbouwd en uitgebreid. Sinds 2004 is het een hotel met 10 kamers in de organisatie van Holland Lodge Hotels.

Meer weten over de Prinses Margrietstraat en/of Zuilen: www.museumvanzuilen.nl

De Prinses Margrietstraat 1

De Prinses Margrietstraat is ooit begonnen onder de naam Heiligerleestraat. De straat was nog onbebouwd. Na de geboorte van de diverse prinsessen, werden scholen en straten in Zuilen vernoemd naar leden van het koninklijk huis. De Heiligerleestraat leende zich uitstekend voor een herbenoeming, en zo besloot het gemeentebestuur van Zuilen tot de naamswijziging.

Een korte beschrijving van de straat doen we in twee delen: deel 1 begint hier bij de Adriaan van Bergenstraat. De tegel met deel 2 voor de even zijde ligt bij de Prinses Beatrixlaan. – De Prinses Margrietstraat is bijna even lang als de Marnixlaan! – Vóór de Tweede Wereldoorlog hebben we hier weinig te zoeken, de straat is dan nog onbebouwd. Het bebouwen is dan zelfs nog verboden. Dat heeft te maken met het Fort De Klop, net over de Vecht. Tot aan de oorlog dacht men het schootsveld van de forten rond de stad Utrecht nodig te hebben ter verdediging van het land. Dat bleek na de luchtaanvallen vanaf 10 mei 1940 onjuist en daarmee kwam de mogelijkheid tot bebouwen in beeld.

De Openbare Lagere School 5 was de eerste school aan de Prinses Margrietstraat, een ontwerp van de Utrechtse architect P. Knoop.

Wat betreft de bebouwing van het ‘schootsveld’ werd het spits afgebeten door de 120 woningen aan de oneven zijde van de Burgemeester van Tuyllkade. Dit ontwerp was zo’n succes, dat er van dit type ook 44 woningen aan de Prinses Margrietstraat werden neergezet.

Zo door de Prinses Margietstraat lopend lijkt het wel of we in het studiecentrum van Zuilen zijn beland. Wat begon met de Openbare Lagere School 5 (Prinses Margrietschool, weet u nog?), kreeg aan de overkant een vervolg met de nummer 6, de latere Prinses Marijkeschool (Hierover leest u meer met de qr-tegel over de even zijde die aan het einde van de Prinses Margrietstraat ligt.) Er werd nóg een school in deze straat gebouwd, een school voor de Rooms-katholieke jeugd, de Titus Brandsmaschool.

Bijna gelijk met de Prinses Marijkeschool is ook deze school afgebroken. Op de plaats van de Titus Brandsmaschool verrees een nieuwe school, de Cirkel genaamd.

Aan de Prinses Margrietstraat, tegenover het Niftarlakeplantsoen staat de Opstandingskerk. Deze kerk werd eind jaren vijftig van de vorige eeuw geheel door vrijwilligers gebouwd! Over het huidige gebruik ervan lezen we op Reliwiki: ‘Moderne zaalkerk zonder toren. Als kerkgebouw van het Apostolisch Genootschap buiten gebruik gesteld 2010, toen deze gemeente samenging met, en in, het andere kerkgebouw van het AG in het zuiden van Utrecht. In 2010 verkocht aan de Gereformeerd Kerk Vrijgemaakt “Utrecht-Noord/West”. Op 4 juli 2010 eerste dienst van de Gereformeerde Kerk (Vrijgemaakt). Het kerkgebouw draagt sindsdien de naam “Opstandingskerk”, zoals het door de gemeente verlaten kerkgebouw aan de Royaards van den Hamkade.’

Voorbij de kruising met de Zwanenvechtlaan is er in de Zuilense periode geen bebouwing aan de Prinses Margrietstraat. Dat wil zeggen… er is een stuk bebouwing langs de Fortlaan (Het deel dat tegenwoordig als Huis te Zuylenlaan bekend staat). Daar stond onder andere een boerderij van Van Rooijen.

Dit laatste deel van de Prinses Margrietstraat is na de annexatie, én door de aanleg van de Prins Bernhardlaan én door enkele naamsveranderingen van straten (o.a. de Fortlaan die Huis te Zuylenlaan werd), lastig in beeld te brengen:

Door de aanleg van de Prins Bernhardlaan werd de Daalseweg ter hoogte van de kruising Prins Bernhardlaan en de Burgemeester Norbruislaan enigszins gekanaliseerd. Een deel van de oude Daalseweg werd daarna in de volksmond ‘Het Binnenweggetje’ genoemd. Dit Binnenweggetje begon ongeveer ter hoogte de A.H.G. Fokkerstraat.

Ook nu nog is een deel van deze oude loop van de Daalseweg te zien: het is de oprit geworden van de twee woningen die bijna aan het eind van de even zijde van de Prinses Margrietstraat staan. Wie goed kijkt, zal opvallen dat deze woningen met hun achterkant aan de Prinses Margrietstraat staan. Ze stonden oorspronkelijk aan de Daalseweg. Omdat de bebouwing van de Prinses Beatrixlaan ook werd doorgevoerd tot aan de – nieuwe –Prins Bernhardlaan, ontstond deze vreemde situatie: twee huizen met hun voorkant naar de achterkant van de – later gebouwde – huizen aan de Prins Bernhardlaan.

Bouwfase van de woningen in de Prinses Margrietstraat, augustus 1950

Meer weten over de Prinses Margrietstraat en/of Zuilen: www.museumvanzuilen.nl

De Prinses Beatrixlaan

Het waren de ondernemers aan de toenmalige Fortlaan (die liep vroeger van de Daalseweg tot aan de Vecht) die, om vanuit de Vechtoever naar de Daalseweg te komen en van daaruit verder richting Maarssen of Utrecht te gaan, een soort pad realiseerden. Door de groei van Nieuw-Zuilen werd dit pad intensiever gebruikt en na de nodige strubbelingen werd dit pad een echte laan. Het pad kreeg een naam: de Hovenierslaan.

Na de geboorte van prinses Beatrix werd de laan naar haar vernoemd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog verbood de bezetter straatnamen van nog levende leden van het koningshuis. Dus werd het nog maar een keer Hovenierslaan. En wat denkt u dat de bewoners deden toen de oorlog afgelopen was? Hij werd onmiddellijk weer Prinses Beatrixlaan.

Als we door deze laan wandelen doen we dat aan de hand van een stratengids die de gemeente Utrecht in 1940 heeft uitgegeven. Daarin worden alle straten genoemd en per huisnummer de naam van de hoofdbewoner en zijn of haar beroep. We doen even net of het 1940 is en vertellen u wat er dan in de Prinses Beatrixlaan te zien is. We wandelen dan vanaf de Daalseweg. – De Prins Bernhardlaan is dan nog slechts op de tekentafel aanwezig.

Rechts zijn alleen maar woningen. De beroepen van de bewoners variëren sterk: we komen hier tijdens onze wandeling bijvoorbeeld langs de woning van een vertegenwoordiger, arts, instrumentmaker, onderwijzer, fabrikant, dr. ingenieur, bouwondernemer en ‘agent van politie’. Als we aan het eind van de laan oversteken en teruglopen vinden we op nummer 26 de woning van de familie Sjamaar, waarvan de heer des huizes ‘hoofdbestuurslid van de R.K. Bouw Bond’ is.

Na enkele andere woningen komen we bij een grote school, de Openbare Lagere School 4, later de Prinses Beatrixschool. In 2009 ging deze school deel uit maken van het Vorstelijk Complex, het nieuwe cultuurhart van Zuilen.

– Voor meer informatie over deze school loopt u even naar de ingang: voor de ingang ligt een stoeptegel met qr-code.

De bekendste bewoner van de Prinses Beatrixlaan wordt over een paar jaar (we ‘wandelen’ nu nog in 1940) de heer W.C. van Hoorn. Het Nieuws van 3 maart 1931 bracht het bericht: ‘Zuilen- Tot tijdelijk teekenaar bij den dienst der gemeentewerken is benoemd de heer W.C. van Hoorn, alhier.’ Het is niet de laatste keer dat we een bericht lezen over Van Hoorn. Hij wordt op een later tijdstip ook nog de gemeentearchitect en brengt vele ontwerpen op zijn naam. Niet alleen woningen en scholen, maar ook het Vlieger- en Verzetsmonument, een verenigingsgebouw en een groot aantal flatwoningen komen van zijn hand.

In de afgelopen jaren is al het een en ander dat door W.C. van Hoorn werd ontworpen gesloopt. Soms omdat het in de weg stond, een andere keer omdat het onderhoud teveel achterwege bleef en soms omdat de bouw niet meer voldeed aan de eisen van tegenwoordig. Het blijft bijzonder dat Van Hoorn veel van dit alles wist te realiseren in een tijd ‘dat er nog geen kromme spijker te koop was’.

‘De optocht die door Zuilen trok’. Ter gelegenheid van het kroningsfeest van koningin Juliana wordt in Zuilen een grote optocht georganiseerd. Door alle delen van Zuilen trekt de stoet en zoals we hier zien, ook de Prinses Beatrixlaan valt deze eer ten deel. Dit spektakel gaan de bewoners natuurlijk fotograferen. Ook de heer Van Hoorn rent met zijn fototoestel naar buiten en legde deze wagen vast. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan nietwaar? Dit is een wagen naar zijn hart denk ik zo. Op de wagen zien we de zoon des huizes als een klein doktertje, Henk van Hoorn in zijn jonge jaren. Hij woonde in de Prinses Beatrixlaan op nummer 21.

Meer weten over de Prinses Beatrixlaan en/of Zuilen: www.museumvanzuilen.nl